Wat is de meerwaarde van vrouw-zijn?

Mini-interview met Dr. Louisa Jansen, door Wytske Dijkstra (voorzitter VWI)

Louisa, je werkt nu als Senior Adviseur in Internationale Projecten bij het Kadaster. Zit je nu in je droombaan van toen (tijdens je studie)?

Nou nee, ik droomde wel van het adviseur zijn & om bezig te zijn met veranderingen in landgebruik op internationaal gebied. En dat heb ik ook gedaan, onder andere in Mali, Mozambique, Albanië en bij de FAO in Italië. Dat vind ik leuk, dat kan ik, en dat is ook altijd gewaardeerd. Op dit moment ben ik op zoek naar een andere baan: ik wil meer opdrachten met inhoudelijke diepte waar ik voor langere tijd bij betrokken kan zijn en minder de korte consultancy’s die ik nu voor het Kadaster doe. Mijn werk is effectiever als ik meer tijd heb om mensen te leren kennen en uit te zoeken wat belangrijk is voor hen en hun land. Het geeft mij veel voldoening als ik zowel in projecten met meer diepgang als ook met prettige collega’s kan werken.

In hoeverre heb je in je werk je vrouw-zijn als lastig ervaren?

Ik heb altijd in een (internationale) mannenwereld gewerkt. Positieve ervaringen heb ik vooral met oudere mannelijke collega’s van wie ik veel kansen heb gekregen om te groeien. Met vrouwen in hogere posities heb ik minder goede ervaringen, die leken mij eerder als een bedreiging te zien. Het valt mij tegen hoe in Nederland wel door grotere organisaties gezegd wordt dat ze vrouwen willen stimuleren om door te groeien, maar dat in sollicitatieprocedures toch gewoon weer aan hun laars lappen. In het buitenland ben ik veel vaker het omgekeerde tegengekomen: het lijkt alsof het daar als veel normaler gezien wordt dat vrouwen fulltime betaald werken én hoge posities bekleden.

… en in hoeverre heb je plezier ervaren van je vrouw-zijn?

Als vrouw in een mannenwereld val je automatisch meer op, dus als ik ergens een goede voordracht heb gehouden, blijft dat hen bij. Bovendien straal ik uit dat ik er plezier in heb om een presentatie te houden, ik vertel écht en lees niet voor, en daarom heb ik meer mogelijkheden om contact te maken met het publiek. Dat zou je vrouwelijk kunnen noemen, of meer Anglo-Amerikaans, die doen dat ook vaker zo. In Italië heb ik gemerkt dat het belangrijk is om je ook als vrouw te gedragen, als vrouw te kleden & de dingen op jouw eigen vrouwelijke wijze te doen, hierin jezelf te blijven. Dit is soms wel moeilijk omdat je dan buiten de groep valt en dat kan zowel vóór als tegen je werken. Je moet dus accepteren dat het soms niet lukt zoals jij wilt en dat een meerderheid van de mannen, en vrouwen op hogere posities, je als een bedreiging kan zien.

Tenslotte, hoe kan een vrouwennetwerk interessant voor jou zijn?

Vroeger had ik er niet zoveel mee, ik wilde altijd graag werken met mannen én vrouwen, maar op belangrijke momenten in mijn loopbaan heb toch ondervonden dat mijn vrouw-zijn tegen me werkte. Een vrouwennetwerk lijkt me prettig om steun te zoeken bij andere vrouwen met soortgelijke ervaringen. En ook zou ik wel eens willen weten van bijvoorbeeld vrouwelijke journalisten hoe die hiermee omgaan en zich niet laten dwarsbomen door wat andere mensen over vrouwen zeggen. Typerend vind ik de vergelijking van een cabaretière die zei dat een vrouw een doekje pakt om de vlekjes op het glazen plafond weg te poetsen, maar dat mannen samen op zoek gaan naar een stormram om het plafond kapot te maken en dat daarna gezamenlijk te vieren. Nou, en van dat laatste, daarvan zou ik wel wat meer met vrouwen willen doen!

Het VWI-bestuur wenst je een ondernemend 2012 toe én hoopt je natuurlijk eens te zien op onze bijeenkomsten. Wie contact met haar op wil nemen, om het glazen plafond te doorboren of voor een interessante vacature, kan dat doen via mij: voorzitter@vwi-netwerk.nl.