Koelbloedig zeg ik haar: wat maakt het uit? Het is een investering in jezelf. Als jij het gevoel hebt dat dit precies is wat je wil en nodig hebt, verdien je het later dik terug. Soms moet je durven investeren.

Maar eigenlijk ben ik helemaal niet zo onaangedaan als ik me toon. Een vriendin vertelt me over een coach waar ze graag me in zee wil gaan. Er is maar één klein ‘probleempje’: het uurtarief is 350 euro. Ik slik en slik nog eens, maar wil me niet uit het veld laten slaan. Het bedrag maakt indruk. Dat is zeker. Maar negatief? Nee, dat niet.

Heel goed zijn

Wat ik denk is: “jeetje die moet wel heel erg goed zijn.” Hé. Denk ik dat echt? Ja. Toch wel bijzonder. Het is kennelijk echt waar dat duur de status heeft van goed. Omgekeerd werpt een laag tarief bij mij wel eens de vraag op of dit wel kwaliteit kan hebben. Mooie les voor mijn eigen bedrijf.

Er komt nog een gedachte op. Hoe durft ze zoveel te vragen? Ze moet wel lef hebben. En zeker niet bescheiden zijn. Dat wil ik ook kunnen! 350 euro per uur. Nou ja, met ietsjes minder ben ik ook tevreden.

Dagenlang blijft die 350 euro door mijn hoofd heen zingen. Om er een beetje aan te wennen. Zodat ik, misschien, uiteindelijk, iets van een kwart van dat bedrag durf te gaan vragen, zonder blikken of blozen.

Het helpt. De eerste keer dat iemand mijn uurtarief vraagt, poneer ik inderdaad het tarief dat ik al zo lang in mijn hoofd heb, maar nooit durf te vragen. Het is weliswaar een familielid, en een opdracht die ik niet zo zie zitten. Maar toch. Ik heb het gedaan. Op naar het ‘eggie’. Niet meer bescheiden zijn!

Leonore Noorduyn

Lees hier de eerder verschenen columns nog eens terug

Ik heb mijn ideale baan gevonden. Dat is hartstikke fijn, zeker voor iemand als ik die doelen en plannen heel belangrijk vind, maar ook lastig. Geen vacature kan tippen aan deze ideale baan en mijn huidige werkzaamheden, hoe leuk en interessant ook, vallen in het niet bij wat ik in de toekomst in mijn ideale baan ga doen. Het lijkt een beetje op een verliefdheid. Steeds als ik iets lees over mijn toekomstige werkgever voel ik me blij. Als er iets negatiefs over de club gezegd wordt heb ik twintig argumenten om er een positieve draai aan te geven. Ik check mijn mail twintig keer per dag om te kijken of er al een vacature is of dat een van de managers het licht heeft gezien om me aan te nemen. Dat gebeurt natuurlijk niet. Ik overweeg inmiddels om er vrijwilligerswerk te gaan doen.

Feit blijft dat er al genoeg mensen zijn die mijn ideale baan doen en dat ze niemand nodig hebben. Bovendien selecteert de organisatie internationaal dus voor mij 3000 Chinezen met een beter wiskundig inzicht, 2000 betere Indiërs met uitstekende IT skills en 500 gezelligere Brazilianen. Het wrange is dat iemand die ik ken net is aangenomen om er stage te lopen. Ik ben zo vreselijk jaloers. Mijn liefde is er met iemand anders van door. Ik ga me gauw opgeven voor een cursus tot yogadocent.

Doutzen Wagenaar

Lees hier de eerder verschenen columns nog eens terug!

Als plaatsvervangend directeur is Elvire bij KLV verantwoordelijk geweest voor de branding en modernisering van de alumnivereniging, de oprichting en management van Young KLV en een professionaliseringsslag op o.a. communicatie, imago & naamsbekendheid en inzet van social media en ondersteuning van het VWI. Wij danken Elvire voor haar bijdrage en voor de prettige samenwerking en we wensen haar veel succes in de toekomst.

Elvire’s werkzaamheden voor het VWI worden overgenomen door Saskia de Boer.

Twitter: @_VWI , 81 volgers

LinkedIn discussiegroep: 142 leden

Facebook: vacature.

Wie wil dit opzetten? Je hoeft er niet direct verstand van te hebben (mag wel natuurlijk!), met enthousiasme en inzet kom je een heel eind! Liefst met meer dan 1 persoon.

Laat het ons weten als je actief bent op de social media. Het VWI wil je volgen! Wie volgt? Wytske Dijkstra twittert namens het VWI.

De discussiegroep op LinkedIn is nu open voor alle vrouwen die aan de WUR gestudeerd hebben. Ingrid Nijssen en Martine Jeths beheren deze groep.

Allereerst een videoband (VHS) van 15 jaar geleden: ‘the glass ceiling breakers’ (30 min). Hierin wordt getoond dat vrouwen ook kunnen metselen en de top kunnen bereiken. Maar eigenlijk is er nog bar weinig veranderd in deze 15 jaar, vrouwen aan de top zijn nog steeds in de minderheid. Nu (anno 2012) pas verschijnt de eerste vrouw aan de top van een AEX-bedrijf (PostNL, Herna Verhagen)!

Verder nog een cassettebandje met een forumdiscussie, die ik helaas niet meer kan luisteren (wie dat wel kan en wil, neem contact met me op), een aantal floppy’s, en cd-rom’s met gearchiveerde documenten.

Ook heel leuk: oude foto’s en een lustrumalmanak uit 2009 met oa. Ingenieuze berichten, oude jaarboeken en een map met de oprichtingspapieren uit 1989. Wie eens wil snuffelen, is over een paar maanden hartelijk welkom, als we een definitieve plek hebben gevonden voor dit kleine archief. Hopelijk kan het weer bij KLV terecht.

Wie herkent zichzelf of iemand anders op deze foto’s? Laat het maar weten, wie weet vinden we ook nog iemand die ze wil scannen en op de website zetten.

Het doosje pennen met VWI logo heeft alvast een goede bestemming gevonden: Jeanne van Poppel geeft een workshop aan Europese vrouwen en deelt ze daar uit. Prima toch!

Door Wytske Dijkstra (voorzitter)

In de nabije toekomst zal de columnpagina op de website wat anders worden ingericht en zal er ook vaker dan 1 keer per maand een column verschijnen. Check dus regelmatig ons columnarchief, want voor je het weet heb je weer een pittig stukje gemist!

Annemarie Barbier	Iris de Hoogh	Leonore Noorduyn	Doutzen Wagenaar

Het VWI was gevraagd om een dagdeel in hun programma te verzorgen. Ik heb dit gedaan door over de geschiedenis van empowerment van vrouwen op het platteland in NL te vertellen. Aansluitend gaf ik een workshop ‘Dreaming active women: drawing the future’. De deelneemsters en deelnemers tekenden hun droom over participatie van vrouwen met sterke en zwakke punten. Plezierig, verscheidenheid, sprekend zijn mijn steekwoorden voor deze bijeenkomst. Op de foto van de workshop is te zien hoe de groep bezig is met het maken van de opdracht. Informatie: Jeanne van Poppel

Life Sciences

Suzanne studeerde Bioprocestechnologie in Wageningen omdat de werking van cellen en wat je daarmee kan doen haar al sinds de middelbare school fascineert. Bij Schleicher & Schuell, een fabrikant van o.a. blottingmembranen, kon ze haar kennis in de praktijk brengen als productspecialist. Suzanne: “Het was een hele leuke baan, waarvoor ik veel op pad was en bij interessante bedrijven kwam, maar er was weinig groei mogelijk en na vier jaar was ik aan een nieuwe uitdaging toe.” Ze ging aan de slag als adviseur bij AgentschapNL, toen nog Senternovem geheten en een agentschap van het ministerie van Economische Zaken. Een baan waarin ze vanuit de rol van subsidieverstrekker nieuwe ontwikkelingen op het gebied van Life Science mocht beoordelen. “Ik kreeg te maken met bedrijven die samen met onderzoeksinstellingen nieuwe producten ontwikkelden voor toepassingen in voedingsmiddelen- of biomedische industrie.” Na vier jaar in deze baan, kreeg ze de kans binnen de organisatie op te schuiven in een rol waarin ze mee kon denken over het beleid van Economische Zaken voor de sector Lifescience & Health. “We ontwikkelden een programma voor sterke clusters, waarin kleinere bedrijven konden doorgroeien en maakten de drempel voor internationale samenwerking binnen het MKB lager.”

Managen

Toen het programma klaar was, kon Suzanne deelnemen aan het Management Development Programma van AgentschapNL en werd ze manager van een team dat zich bezig houdt met Innovatieprestatiecontracten en de regeling SBIR, beide gericht op innovatie in het MKB. Naast de aansturing van haar team, is ze als manager de schakel tussen het bedrijfsleven en het beleid van het ministerie (nu van Economische zaken, Landbouw en Innovatie, ofwel EL&I). Suzanne: “Ook met het team probeer ik voorop te lopen. Samen nagaan welke kansen bijvoorbeeld de ontwikkelingen rond Het Nieuwe Werken en digitale bedrijfsprocessen biedt voor ons team. Ik heb er geen moeite mee wanneer mensen in mijn team thuis werken. Sommige klussen kun je net zo goed thuis doen. Ik zie het kantoor meer als een soort logische ontmoetingsplek.”

Old Womens Network

Suzanne is de enige vrouw in het 6-koppige managementteam. “Bij Agentschap is de man-vrouw-verdeling op de werkvloer wel redelijk in balans. Vrouwen hebben hier echt veel kansen, maar dan moet je ze wel pakken als ze langs komen. Als je drie dagen in de week gaat werken, moet je er bewust van zijn dat je daarmee een keuze maakt voor een lagere versnelling in je carrière. Daar wijs ik de vrouwen in mijn team wel op.” Suzanne vindt dat vrouwen elkaar niet moeten bekritiseren, maar moeten steunen in hun carrière. “Ik ben wel voorstander van een Old Womens Network wat vrouwen voordraagt voor bepaalde functies.Vrouwennetwerken kunnen in die zin een rol spelen bij de participatie van vrouwen in de maatschappij, maar je moet uitkijken dat je jezelf als netwerk niet isoleert en wel mee blijven doen.” Het VWI biedt in de regio waar zij woont niet veel activiteiten. Ze heeft haar eigen mini-VWI met een zestal vrouwelijke studiegenoten, waar ze regelmatig iets leuks mee onderneemt. Daarnaast is ze lid van Women Inc., een nationaal vrouwennetwerk wat zich bezig houdt met culturele en maatschappelijke issues en vaak iets leuks organiseert rond Nationale Vrouwendag. “Maar,” besluit ze, “ik ga toch eens kijken wat het VWI op het moment eigenlijk allemaal doet.”

Het was er heerlijk vol daarboven in de zaal bij Colors, aan de Markt. Maar liefst 45 vrouwen hadden zich aangemeld voor deze inspirerende workshop door Titia van der Ploeg (Bureau 5 voor 9), voorafgaand aan de jaarlijkse ALV. Voordat Titia op een lijst van punten die de rode draad voor deze workshop vormde ingaat, vertelt ze eerst iets over haar eigen carrière. En hoe ze aan de verschillende functies of opdrachten is gekomen. Eén ding is me zeker duidelijk geworden. Wil je net zo succesvol als Titia zijn, dan moet je een portie lef hebben en onverbiddelijk op je doel afgaan.

Vervolgens stond ze even stil bij de uitslag van de test die wij allemaal voorafgaand aan deze workshop hadden gemaakt. Een test om te ontdekken welk type ondernemer je bent of wat je gedragsvoorkeur is. Opvallend genoeg bleken de meesten te behoren tot de categorie ‘de veelwetende vakvrouw’. Daarna kwamen min of meer gelijk ‘de prikkelende pioneer’ en ‘de machtige manager’. Er waren slechts enkele ‘vlotte verkoper’-vrouwen.
Daarna kregen we allemaal tips en recepten aangereikt door Titia, die natuurlijk gretig geconsumeerd werden. Het recept om ondernem(er)der te worden bestaat uit 5 onderdelen:
1)stop met smoesje en excuses;
2)ken je kwaliteiten;
3)leef je in, in de ander;
4)kies je ideale klant en laat hem naar je toe komen; en
5)ga ervoor!
Bij elk onderdeel moesten we steeds een opdracht of oefening maken, die we vervolgens  in groepjes van twee bespraken. Een enkel groepje deed dat daarna in plenaire. Iedereen deed actief en enthousiast mee aan de workshop en was bereid zichzelf bloot te geven en ervaringen te delen. De opdracht die ik persoonlijk het leukst vond, en naar mijn idee ook bij velen in de smaak viel, was: Eenieder moest  5 vrouwen aanspreken en proberen een product of dienst te verkopen. Degene die gevraagd werd moest 4 maal ‘nee’ zeggen en pas bij de volgende keren mocht ze ‘ja’ zeggen. Het stimulerende hiervan was dat je leerde te ondervinden dat een ‘nee’ krijgen helemaal niet zo erg is. Het zet je zelfs aan tot creativiteit. Door op een andere manier toch een ja te krijgen de volgende keer. En dus je product of dienst op een andere manier aan te bieden. Ook kregen we nog wat huiswerk mee.

Het was al met al een enthousiaste sfeer, met een mentaliteit van vrouwen die van aanpakken weten. Ik denk dat met al deze tips en het uitwerken hiervan, het wel goed zal komen met een nieuwe ondernemende start, voor iedereen die aanwezig was.  Op welk terrein dan ook. Dus succes verzekerd en de workshop overtrof zelfs mijn verwachtingen. Voor meer foto’s kijk in het VWI foto album.
Door: Christine Verheijden, Penningmeester VWI