Column: Sentimental journey

Vanaf afrit 24 doemt de skyline van Wageningen op, met universiteitsgebouwen en sterflats. Helaas ontbreekt er eentje: Rijnsteeg met mijn studentenafdeling op 16B. Deze is gereduceerd tot een afwachtend grasveldje. Bij de kruising met de Nijenoord Allee zie ik links de liftplek. In mijn herinnering was het daar elke vrijdagmiddag superdruk met studenten die het weekend bij hun ouders gingen doorbrengen. Het is er nu rustig, slechts een verdwaalde fiets in een perkje. Bij de rotonde met de Diedenweg rijd ik rechtsaf. Blindelings weet ik de weg naar de Leeuwenborch, hoewel ik een nieuw straatjuweel moet omzeilen. En een paar fietsers met stoere regenjacks en sportieve rugzakjes. De fietsers parkeren hun rijwiel in de bicycleshed onder het gebouw met de donkerrode gevelplaten. Toen hypermodern, nu flink gedateerd, maar het ruikt er vertrouwd! Bij de kopieerapparaten is het raar, héél rustig. De conciërge heeft een verlichte balie gekregen in plaats van zijn metalen kast. Bij de milieubewuste toiletten in de kelder gaat het licht pas aan als je binnenloopt. Het restaurant biedt vegetarische lunches en de zilvervliesrijst doet me denken aan de kilozakken die er vroeger met huisgenoten dagelijks doorheen gingen.

Bij thuiskomst van mijn sentimental journey vertel ik aan mijn kinderen wie en wat ik ben tegengekomen en (weer eens!) hoe leuk het vroeger was. De milieubewuste sfeer dik ik nog even aan: ‘We hadden vroeger een heuse schillenboer die per bakfiets langs de studentenflats reed en het GF-afval ophaalde.’ Dat vinden ze ouderwets en nogal sentimenteel van me!

Ik herinner mijn pubers er fijntjes aan, dat als de sterflat (ontmoeting), de liftplek (naar zijn ouders), het fietsenhok (tweede zoen), de kopieerapparaten (samen scripties produceren) en de kilozakken zilvervliesrijst (gezellig eten) er vroeger niet waren geweest, zíj in elk geval niet zouden bestaan. En dat vinden ze nou weer helemaal niet romantisch.

Joke Erasmus-Kooiman

Klik hier voor eerder verschenen columns