Column: Investeren in jezelf
Ik heb het gedaan. Een eigenlijk idiote stap gezet, voor mijn eigen bedrijf en voor mezelf. Een voor mijn doen belachelijk hoog bedrag neergeteld voor een soort begeleidingsprogramma om mijn bedrijf eindelijk eens zo te krijgen als ik het wil. Heet dat nou lef, ambitie of gewoon goedgelovig?
In ieder geval voelt het nog steeds niet helemaal goed, ook al is de eerste aftrap al geweest. Een heus telewebinar. Dat wil zeggen dat je gewoon thuis op een afgesproken tijdstip een telefoonnummer belt, een code invoert en dan ‘zit’ je in de bijeenkomst. De begeleidster houdt een praatje, waarna ze de lijnen ‘opent’ en iedereen vragen kan stellen. Heel modern dus allemaal.
De begeleidster zie ik ook helemaal zitten. Op de VWI-dag in november heb ik een workshop bij haar gevolgd en dat voelde helemaal goed. Iedere week stuurde zij haar abonnees een gratis E-zine met tips, die ik overigens nooit opvolgde. Maar toch zette het me aan het denken en waagde ik de sprong.
Waarom dan toch die aarzelingen en kramp in mijn maag? Omdat ik iets ga doen waar ik niet eens in geloof. Ze zegt dat we aan het eind van het jaar allemaal in ieder geval veel dichter bij ons ideale bedrijf zitten dan nu. En dat we zeker ook sprongen gaan maken in omzet. Misschien wel dubbel of driedubbel zoveel.
Natuurlijk ga ik ervoor. Ik ben van plan gedisciplineerd haar opdrachten te volbrengen, mijn teamgenoten te stimuleren en hun aanmoedigingen en kritiek te ondergaan. Maar het is voor mijn gevoel zo vreselijk on-Wagenings en on-VWI’s. We starten wel bedrijfjes (verkleinwoord, natuurlijk), maar dat moet vooral ‘goed voelen’. Verdienen is niet zo belangrijk. Ambitieus zijn en stoer een omzet nastreven van in de zes cijfers hoort daar zeker niet bij.
Maar goed, ik kan niet meer terug. De deal is gesloten, dus ik ga verder. En misschien, je weet maar nooit, blijkt aan het eind van het jaar dat het wel kan: dat je inderdaad bewust kan werken aan het verbeteren van je bedrijf. Dat ik inderdaad alleen nog maar opdrachtgevers heb die mij waarderen en waar ik me prettig bij voel. En dat ik bovendien een inkomen heb dat in die zes cijfers ligt. Eigenlijk niks mis mee, toch?
Leonore Noorduyn
Klik hier voor eerder verschenen columns